Ik en mijn eetstoornis N.A.O

Door verschillende oorzaken kreeg ik in 2005, in het begin van mijn middelbare schooltijd, steeds meer behoefte aan controle en werd ik strenger voor mezelf. Dit heeft er voor gezorgd dat ik geleidelijk een depressie en eetstoornis NAO ontwikkelde (in mijn geval zowel kenmerken van anorexia als boulimia). Mijn eetstoornis begon met de wens om gezonder te willen eten en sloeg daarna over in steeds minder willen eten. Op een bepaald moment at ik nog maar twee droge crackers en een appel op een dag, met daarbij een avondmaaltijd, maar die gooide ik er meestal weer uit. Periodes van vrijwel niets eten gingen gepaard met periodes van eetbuien. Koekjes, paprika’s, hagelslag, brood, ijs, chips; het maakte niet uit. Tijdens een eetbui was ik in een soort trans en verloor ik alle controle. Als de eetbui was afgelopen voelde ik me vies en dik en moest ik van mezelf overgeven. Daarnaast was mijn lichaamsbeeld verstoord geraakt. Ik kan me nog herinneren dat er de situatie was dat ik in de bus niet meer op een stoel durfde te gaan zitten, omdat ik bang was dat ik de buitenkanten van de zitting zou raken. Ik voelde me steeds slechter, raakte veel vrienden kwijt en kwam steeds meer in een isolement terecht. Ik kan me nog herinneren dat ik overdag vaak de gordijnen dichtdeed, omdat ik het fijn vond om in het donker te zitten.
In het begin van mijn eetstoornis had ik nog licht ondergewicht, maar dit viel niet op, omdat ik vroeger sowieso al vrij dun was. Pas in een later stadium, mede door de puberteit, had ik een normaal gewicht en was het niet meer duidelijk aan me te zien dat ik een eetstoornis had. Een grote gedeelde ergernis van mensen met een eetstoornis is dan ook vaak de gedachte van omstanders dat alles weer koek en ei is als je bent aangekomen en/of als je (weer) een gezond gewicht hebt. Vaak begint dan pas de werkelijke strijd met jezelf, omdat je dan sterk geconfronteerd wordt met de onderliggende problematiek. De ernst van een eetstoornis is dus niet enkel te baseren op het gewicht.
In 2010, mijn vijfde vwo jaar, ging het echt niet meer goed, waarna een behandeltraject van start ging. Helaas waren er binnen de GGZ een aantal fouten gemaakt, waardoor ik lang moest wachten en ik een behandelaar kreeg die geen ervaring had met eetstoornissen. Ik kon vrijwel alles doen en laten wat ik wilde, waardoor mijn klachten verergerden. Op een bepaald moment had ik gedachtes dat ik niet meer wilde leven, naar mijn idee het had allemaal geen zin meer. Ik ben toen in 2011 gestart met de zelfhulpgroep bij Ixta Noa. Deze werd o.a. door Loes begeleid. Hier heb ik destijds enorm veel steun ervaren. Ik hoefde niks uit te leggen, werd niet raar aangekeken en voelde me voor het eerst echt begrepen. Bij de groepssessies kwam ik tot het inzicht en tot de acceptatie dat ik intensievere therapie nodig had. In 2012 begon ik dan ook aan een 3-daagse dagbehandeling bij Amarum. Uiteindelijk heb ik mijn eetstoornis overwonnen.
Na het totale behandeltraject was ik helaas al weer een jaar of vier verder, had ik mijn vwo-diploma nog niet binnen en was ik veel vrienden verloren. Omdat ik van plan was om in Utrecht te gaan studeren, besloot ik om er alvast heen te verhuizen en daar mijn vwo af te ronden aan het volwassenenonderwijs. De terugkeer in de maatschappij vond ik heel pittig. Een nieuwe stad, een nieuw huis, weinig vrienden en nog een behoorlijke kwetsbaarheid op zak. In het begin lag ik nog veel op bed, zo was mijn dagelijkse uitje naar de supermarkt op de hoek. Stapje voor stapje heb ik mijn activiteiten uitgebreid. Toen ik meer was gesetteld en er weer een goede stijgende lijn was, kregen we te horen dat een vriendin van mij kanker had, waar ze een maand later al aan overleed. Mede hierdoor begon ik me weer slechter te voelen en kwam ik bij een nieuwe psycholoog terecht, waar later een angststoornis werd vastgesteld en er weer een nieuw traject van start ging.
Jarenlang had ik geleerd hoe je je moet verzetten tegen negatieve gedachtes en gedragingen en hoe je er voor kunt zorgen dat het beter met je gaat. Na alle therapieën kende ik inmiddels wel de bekende maniertjes, trucjes en technieken en had ik behoefte aan iets anders. Om die reden ben ik toen bij een psycholoog een mindfulnesstraining gaan doen, die gericht is op Acceptance and Commitment Therapy. Dit was voor mij een ware verademing! In deze groepstraining leerde ik hoe ik mezelf, inclusief mijn onprettige gedachten, kan accepteren. Je verzetten tegen gedachten en ze proberen te verbannen, heeft namelijk geen zin, omdat ze toch wel weer terugkomen (denk maar even niet aan die roze olifant..) Je leert dus dat gevoelens en gedachten komen en gaan, waardoor je je minder laat meeslepen en je uiteindelijk minder last ervaart. Je zegt tegen jezelf ‘Oke, ik voel dat ik bang ben, dat is prima, maar toch ga ik het gewoon doen’. Wat mij over het algemeen toch het meest heeft geholpen in het hele traject, is het lotgenotencontact. Bij lotgenoten hoef je niets uit te leggen, voel je je gehoord en begrepen. Omstanders geven daarentegen vaak (goedbedoelde) adviezen, maar deze zijn niet altijd helpend. Iemand zoekt eerder begrip, dan kant en klare oplossingen.
Mede door alle behandelingen, gaat het nu best goed met me. Sinds een aantal jaar is mijn eetpatroon weer volwaardig en ben ik inmiddels gek op uiteten! Een stukje taart of iets anders lekkers sla ik dan ook niet meer af J. Heel erg fijn om niet meer de hele dag met eten bezig te zijn, er zijn zo veel meer waardevolle dingen in het leven. Ik studeer, sport, geniet van vrienden, doe vrijwilligerswerk en heb nog steeds de meest fantastische vriend ooit. Waar ik nu vooral tegen aan loop, is dat ik nog aan het worstelen ben met mijn grenzen qua hoeveelheid activiteiten, omdat ik soms nog snel vermoeid en/of overprikkeld raak. Hierdoor moet ik soms afspraken en verplichten afzeggen. Niet leuk, maar wel nodig. Vooral als ik me meer terug ga trekken of als ik gevoelig word voor geluiden, is het tijd om even een pas op de plaats te doen. Maar ondanks dit mag ik absoluut niet klagen en ben ik heel erg tevreden dat ik het in ieder geval al tot hier heb weten te schoppen! 

Lilian

© 2016 2B-eat