Niet alleen symptoombestrijding, maar ook het aanpakken van onderliggende problemen is belangrijk voor herstel

 

Het begon toen ik 13 jaar was. Ik vond mezelf altijd al lelijk in vergelijking met mijn vriendinnen en ook was ik aan de stevige kant. Ik was altijd erg onzeker en teruggetrokken, terwijl die vriendinnen best extravert en populair waren. Ik voelde me slecht en niet belangrijk. Ik dacht als ik nu eens ga afvallen dan zal ik vast wel aantrekkelijker worden en meer bij anderen in de smaak vallen. Dit heb ik natuurlijk eerder ook al gedacht, maar toen kon ik het nog wel hendelen en kon ik er wel mee omgaan en had het geen invloed op mijn eetpatroon. Maar op een gegeven moment veranderde het één en ander in mijn leven. Mijn jeugd ging niet altijd over rozen. Mijn ouders hadden veel extreme ruzies en spanningen en het voelde vaak niet als een veilig nest. Mijn ouders zijn altijd heel goed en liefdevol naar mij geweest en hebben mij nooit met een vinger aangeraakt, maar de spanningen braken mij op. Eerder zocht ik mijn vlucht in school. In het presteren, maar met name de veiligheid. Ik had liefdevolle docenten, eerder ook een hele leuke vriendinnengroep. Dat was een fijne tijd. Dat was mijn toevluchtsoord.

Op een gegeven moment lieten mijn vriendinnen mij vallen en staken mij de gek aan en roddelden over mij. Waarschijnlijk was ik een makkelijk slachtoffer omdat ik zo onzeker was. Ik voelde me ellendig en alleen. Thuis was het niet meer veilig, mijn vriendinnengroep deed me pijn en tegelijkertijd kreeg ik ook geen les meer van de fijne docenten. Ik voelde me zo alleen en verlaten. En ook nog dat negatieve zelfbeeld. Ik dacht: als ik af ga vallen, dan zal ik vast gelukkiger worden. Dan krijg ik meer zelfvertrouwen en hoor ik erbij.
Daar begon het bij, maar als snel liep het schoonheidsideaal over in een verslaving. Een kick. Controle. Hier had ik wel grip op. Het voelde als een kracht, een macht. Ook voelde het als een boosheid naar de buitenwereld. En het onderdrukte mijn pijn en het leidde me af van mijn moeilijke leven. Al snel ging ik bergafwaarts. Ik at minder en minder en het sporten begon door te slaan. Bijna niet meer eten en veel sporten, zorgden ervoor dat ik mezelf al snel aan het uitputten was. Ik ben op een gegeven moment op een gevaarlijk ondergewicht gekomen en kwam bij een kinderarts terecht. Hij zei dat ik in principe al onder de opname grens zat, maar hij zag dat mijn moeder en ik een team waren en vertrouwde erop dat we het thuis samen konden redden. Maar dat hield in: niet meer sporten, niet meer naar school, zelfs niet meer bewegen. Ik kreeg een bedje in de kamer waar ik de hele dag op moest liggen. In het begin ging het aardig, maar op een gegeven moment kreeg de eetstoornis weer helemaal de macht over mij. Ik was op. En we hebben met de kinderarts besloten om mij op te laten nemen. Ik heb 2 maanden in het ziekenhuis gelegen. Het was een gevecht. Het eten, de sondevoeding, het leverde een enorme angst op. Na 2 maanden was ik sterk genoeg om weer naar huis te gaan. Het ging mondjesmaat vooruit, maar er was wel verbetering. Na een half jaar viel ik weer terug en werd ik depressief. Toen werd ik opgenomen in een jeugdkliniek voor eetstoornissen. Hierna ging ik weer naar school. Maar in mijn hoofd was er niks veranderd en ik viel weer helemaal terug. Toen ben ik opgenomen in een kliniek voor eetstoornissen voor volwassenen. Hier ben ik een behoorlijke tijd opgenomen geweest. Ik kwam weer op een gezond gewicht waar ik heel erg aan moest wennen. Ik ging met ontslag  en het is best wel een tijdje goed gegaan. Toch viel ik na een tijdje wéér terug in het oude patroon en volgde er weer een klinische opname. Dit was ook erg pittig en ik heb ook even op het punt gestaan om te stoppen, omdat ik het niet meer wilde. Toch heb ik doorgezet.
Toen ik uit de kliniek kwam ben ik begonnen met mijn leven meer in te richten. Ook kreeg ik een relatie en dit heeft mij toen enorm goed gedaan. Ik merkte dat het ook genoeg was met de opnames. In de zin van hospitaliseren. Ik moest ook eerst in de praktijk weer de voordelen van een eetstoornisvrij leven gaan ervaren. Weten waar ik het voor doe. Toch ben ik op dit moment ook nog niet vrij van mijn eetstoornis. Binnenkort ga ik beginnen met EMDR en ik denk dat dat een goed begin kan zijn van mijn herstel.

© 2016 2B-eat