"Ik merk dat mijn eetstoornisstem zich aan me aan het opdringen is. Hij vertelt me hoe zwak ik ben. Een vreetzak die eten niet kan weerstaan. Dat ik pas goed en krachtig en bewonderenswaardig ben als ik van eten af kan blijven. Er controle over kan hebben. Stiekem geloof ik hem een beetje. Soms geloof ik hem helemaal. Ik geef hem daarom een kiertje. Ik weet het, niet slim. Maar die gedachte stop ik snel weer weg als hij opkomt. Ik wil er niet aan denken wat het kiertje voor gevolgen kan hebben. 
Ik leg mezelf op dat ik 1 product niet mag eten wat thuis in de kast ligt. Het moet wel iets zijn wat ik heel erg lekker vindt. Een zak bolognese chips in dit geval. Soms dan is de aantrekkingskracht erg groot en wil ik de zak chips uit de kast gaan pakken. De tweede keer dat ik voor de kast sta heb ik hem zelfs al open gemaakt. Ik ruik eraan. Na korte twijfel leg ik hem alsnog weer onaangeraakt terug. Want ik wil me weer sterk voelen. Aan het einde van de dag geeft het slagen van dit streven me even een kortstondig goed gevoel. I did it! Maar mijn oude eetstoornis wil meer invloed hebben. Het gaat hem niet snel genoeg. Ik houd hem tegen. Stapje voor stapje. Ik in controle, want dan kan ik altijd nog terug. Maak ik mezelf wijs..

"Ik wil niet meer voelen. Dus ik eet niet. Ook drinken wordt steeds minder. Het liefst laat ik niks over mijn lippen gaan. Leegte. Het geeft me rust".

Ik heb een nieuwe broek nodig maar ik voel me te dik om te gaan passen. Afvallen dus maar. Een kort crashdieet later en ik durf de stap naar de pashokjes wel aan. Ik pak een broek in het maatje dat ik eigenlijk heel graag  hebben wil. Hij zit nog net ietsje te strak. Een heel klein beetje maar. Door het dragen rekt hij nog wel uit, houd ik mezelf voor. 

Weer thuis ben ik een beetje trots dat ik een broek hebt die past in maatje xx. Dat wilde ik zo graag. Een paar weekjes later zit de broek nog een klein beetje strakker dan toen ik hem kocht. Ik moet echt hoognodig weer afvallen. Ik ga weer diëten. Na een paar weken zit de broek dan eindelijk een beetje los. Doel bereikt. 
Na de wintercollectie is het nu tijd voor een nieuwe zomerbroek. Ik ga nog even op crashdieet omdat dat me een veiliger/rustiger gevoel geeft om dat pashokje in te durven met die spiegels die zo'n nare reflectie van mijn lichaam kunnen weergeven in dat felle licht. Een paar kilo lichter en ik durf de stap weer aan. Gelukkig vind ik nu een broek die me als gegoten zit. En nog wel een maatje kleiner dan mijn doel was! Opluchting. Want wat staat hij me toch goed! Heel de zomer durf ik geen ijsje of frietje te eten; want mijn mooie broek moet toch echt wel blijven passen! Halverwege de zomer past de broek echter toch niet meer. Hij zakt van mijn billen af..Weer een nieuwe broek nodig.

"Binnen een paar minuten kan ik bij de supermarkt zijn en kopen wat ik echt lekker vind. Maar daarvoor is het al te laat. Ik moet NU mijn gedachten stoppen, niet meer denken en niet meer voelen. Dus ik moet NU eten. Niks of niemand kan me meer tegenhouden, mijn besluit is genomen. Ik ben waardeloos, een nietsnut. Ik ben boos en teleurgesteld in mezelf en misschien zit er ook wel een beetje zelfmedelijden bij? Ik wil zo graag iets zijn, iemand zijn. Het strenge dieet gaf mij het gevoel alsof ik iets en iemand was. Maar dat ben ik dus niet…wederom gefaald".

"Ik eet. Ik vergeet. Ik voel alleen nog maar mijn volle maag. Het lijkt zelfs alsof mijn benen al direct 5 kilo zwaarder zijn geworden. Het voelt vies, verschrikkelijk. Maar dat was juist misschien ook wel de bedoeling. Mijn verdriet, mijn zelfhaat is nu tastbaar".

© 2016 2B-eat