Eetstoornis ervaringsverhaal

Gevangen in mijn eetstoornis Anorexia

Eigenlijk ben ik nooit te zwaar geweest. Toch wilde ik op een gegeven moment afvallen. De ruzies thuis? Het gepest worden? Mijn lichamelijk ontwikkeling tijdens de puberteit? Geen idee. Ineens was de drang er.  Ik was toen 17. Het begon met zoveel mogelijk water drinken en droge crackers eten. Ik viel dan even af, maar kreeg op een gegeven moment trek in meer en andere voeding. De paar kilo die eraf waren gegaan zaten er ook vrij snel weer aan.
Ik weet nog dat het rond Pasen was. Ik had een paar paaseitjes teveel op naar mijn willen en was op de weegschaal gaan staan. Nog nooit had ik zoveel gewogen! Nog steeds een BMI van 22, maar voor mij voelde het op dat moment alsof ik heel veel overgewicht had.  Overgewicht koppelde ik aan zwakte, aan minderwaardig zijn voor anderen, erbuiten vallen, niet meetellen. Er ging op dat moment een knop om: het gewicht MOEST EN ZOU er af gaan en wel zo snel als mogelijk was.
Ik stopte bijna geheel met eten en ook dronk ik nog maar weinig. Ik wilde me leeg voelen. Tussen 16.00-16.30 mocht ik van mezelf iets eten. Iets kleins en soms werd dit dan iets kleins + iets kleins. Daar stond dan wel tegenover dat ik een tweede keer die dag zou moeten sporten. Ik was mezelf helemaal verloren in het niet eten, het calorieën tellen, het sporten. Steeds meer ging stiekem om argwaan te voorkomen. Ik loog tegen mijn ouders over wat ik at en hoeveel ik sportte. Mijn leven bestond uit mij en mijn eetstoornis.
Op dat moment voelde het af en toe wel eenzaam maar dan richtte ik me gewoon weer snel op mijn eetstoornis. Dat gaf afleiding voor elk gevoel dat ik voelde. Afvallen gaf een kick. Voor hele korte duur dan. Snel kwam de angst dat het een keer op zou houden, dat ik het niet meer zou kunnen volhouden. Voor mij stond dat gelijk aan falen. Ik zou weer  “ dik”  worden en ik mijn hoofd betekende dat een complete mislukkeling zijn.
De eetstoornis voelde in het begin als controle hebben op mezelf, op alles. Dit draaide zich echter om: het werd een gevangenis van niks mogen of durven en vooral een wereldje van moeten. Ik moest 2x per dag sporten, ook al betekende dit dat ik soms huilende aan het hardlopen was. Ik moest elke week in ieder geval iets afgevallen zijn. Gelijk blijven of aankomen was uit den boze.
Ik had niemand meer. Leefde in mijn eigen kleine wereldje, in mijn zelf gecreëerde gevangenis.
Pas toen we op vakantie waren besefte ik hoe ver ik heen was. Na een dagje Londen was ik gesloopt. In de auto deed ik net alsof ik sliep. Ik had geen puf meer om mee te doen aan de conversaties over deze “ gezellige” dag die voor mij meer aanvoelde als de dag overleven.
Wat later volgde dan ook een ziekenhuisopname omdat mijn hartslag veel te laag bleek te zijn. Vanuit daar ging alles heel  snel. Ik kwam in een behandelgroep terecht en merkte dat ik niet de enige was met deze problematiek. Het begin stukje van mijn herstel was in gang gezet. Hierna volgden nog vele malen een terugval, maar telkens iets minder diep of iets sneller er weer uit. Het was een zwaar gevecht van vallen en weer opstaan. Vaak heb ik de strijd op willen geven. Nu ben ik dankbaar dat ik dit niet heb gedaan. Wat een mooier leven heb ik nu ik niet meer die eetstoornis met me mee hoef te zeulen!

© 2016 2B-eat