2B-eat

Eetbuistoornis

Anorexia en Boulimia zijn eetstoornissen voor uitgemergelde meisjes die zichzelf te dik vinden.

Ik had geen eetstoornis, ik was gewoon veel te dik en moest stoppen met snoepen maar daar had ik de wilskracht niet voor.

Geheime eetbuien beheersten jarenlang mijn leven, dag in dag uit.

Ik wilde ze niet, maar kon ook absoluut niet zonder. Nu zit ik goed in mijn vel, is mijn eetpatroon genormaliseerd en kan ik er weer van het leven genieten. Als je me toen deze toekomst had voorspeld, had ik je voor gek verklaard. Dat was ondenkbaar, compleet onhaalbaar.

 

Op school was ik een gemiddelde leerling maar al heel jong  begon ik mezelf met anderen te vergelijken.

Door plagen en pesten van andere kinderen ging ik steeds negatiever naar mezelf kijken. Vaak waren de mensen om me heen in mijn ogen perfect en zo wilde ik ook zijn, maar ik kon niet aan mijn eigen eisen voldoen. Tegen het einde van de basisschool was ik zo onzeker dat ik alles aan mezelf afkeurde, qua uiterlijk en innerlijk.

                Ik voelde me anders dan de rest. Ik twijfelde zo sterk aan mezelf dat het me weerhield te zeggen wat ik dacht en dingen te doen die anderen ook deden, ik wantrouwde mijn eigen kunnen. Vriendinnen had ik altijd wel, maar ze wisselden regelmatig en ik durfde ze nooit helemaal te vertrouwen. Ook thuis vond ik het moeilijk om te praten over wat me dwars zat, met als gevolg dat ik dit nooit deed.

Na twee helse jaren op het vwo stroomde ik af naar de havo. In die twee jaar was ik steeds meer gaan eten, hier begonnen ook de eerste echte eetbuien. Een koekje was voor mij niet genoeg. De eetdrang was zo groot dat ik een hand vol uit de trommel graaide en dit stiekem boven ging opeten. Samen met de hand rozijnen, chips, een pak drinken en de twee repen chocolade die ik op weg naar huis had gekocht. Uiteindelijk behaalde ik mijn havodiploma en ging studeren in Nijmegen.

Ik had het helemaal uitgedacht: wanneer ik op mezelf zou wonen had ik ook zelf de controle dus zou ik alleen gezonde dingen in huis halen, fanatiek gaan sporten en daardoor rigoureus afvallen.

Het was niet realistisch, maar ik wilde zo ontzettend graag slank en populair zijn dat ik er alles voor over had. Ik had alleen nooit nagedacht over de enorme verandering die de verhuizing en studie met zich mee brachten. Vanaf dag 1 ging het los.  Zoveel nieuwe indrukken, gevoelens, gedachten en mensen... Ik kende maar een manier om daar mee om te gaan en dat was eten met als gevolg dagelijkse eetbuien en vaak meerdere per dag. Sporten was ook het laatste waar ik aan dacht. Ik zat in een vicieuze cirkel: eten – schuldgevoel en zelfverwijt – eten. Ik wilde niet dat iemand, wie dan ook, er achter zou komen wat ik in het geheim deed. Dat zou betekenen dat ik het niet langer voor mezelf kon houden en daarbij had ik een enorm schaamtegevoel, ik vond het verschrikkelijk wat ik deed.

Ik hoor regelmatig dat mensen de stap om hulp te zoeken zien als de moeilijkste stap in het herstel van een eetstoornis. Begrijpelijk, want door overheersing van schaamte was die drempel ook bij mij ontzettend hoog. Toch heb ik het gedaan, want ik was zo ontzettend ongelukkig en wilde niet dat het de rest van mijn leven zo door zou gaan. Echter het loslaten van de veiligheid van mijn eetstoornis vond ik nog veel moeilijker. Het was niet alleen mijn grootste vijand, maar ook mijn beste vriend. Wat als mijn eetbuien er niet meer zouden zijn, waar moest ik dan heen met mijn gevoelens en gedachten?

 

Ik startte met cognitieve gedragstherapie en na 2 maanden sloot ik me aan bij een zelfhulpgroep voor mensen met een eetbuienstoornis. Daar heb ik leren accepteren dat ik ruimte in mag nemen, letterlijk en figuurlijk. Ik heb leren praten over mezelf en vond veel herkenning in de verhalen van anderen. Voor het eerst voelde ik me niet anders, niet gestoord, maar begrepen.

Langzaam maar zeker kwam ik steeds meer puzzelstukjes uit het verleden tegen. Zo kwam ik erachter dat o.a. gepest worden, een ingrijpende verhuizing, pubertijd en de rumoerige middelbare schooltijd veel invloed op mij hebben gehad. In combinatie met mijn hoog gevoeligheid, introversie en onzekerheid heeft het allemaal een eigen rol gespeeld in de ontwikkeling van mijn negatieve zelfbeeld en eetstoornis. Gaandeweg kreeg ik pas door hoe streng ik voor mezelf ben geweest, door altijd mezelf af te wijzen en tegelijkertijd hopen dat anderen dat niet zouden doen. 

Ik heb geleerd dat het krijgen van mijn eetstoornis niet mijn schuld is en ik me er niet voor hoeft te schamen. Ook leerde ik in de groep over eten, o.a. hoe ik structuur in mijn eetpatroon kon aanbrengen en stapje voor stapje kon ik alles wat ik leerde ook daadwerkelijk toepassen. Er kwam er steeds meer rust en balans in mijn leven.

Waar vroeger een dag zonder een eetbui de uitzondering was, is het nu de uitzondering dat ik wél een eetbui heb. Als ik een terugval heb kan  ik vervolgens weer in mezelf geloven en voor mezelf kiezen in plaats van voor mijn eetstoornis. Ook ben ik niet meer op zoek naar constante bevestiging van anderen, omdat ik dit mezelf nu kan geven. Perfectie is een illusie. Niemand hoeft dit te zijn, ook ik niet. Natuurlijk wil ik de dingen die ik doe graag heel goed doen, maar 'fouten' maken mag, het zijn leermomenten.

                Mijn eetstoornis zal altijd gevoelig blijven, maar het staat nu op de achtergrond en ik weet hoe ik op een goede manier met deze gevoeligheid om kan gaan. Ik heb zoveel geleerd over mezelf, mensen en het leven, dat had ik nooit willen missen. Mijn ervaring heb ik ondertussen ook kunnen inzetten om anderen te ondersteunen in hun strijd tegen een eetstoornis. Dit geeft ontzettend veel voldoening en maakt dat ik dankbaar ben voor wat ik zelf heb meegemaakt.  Het is een proces van vallen en opstaan, waarbij het belangrijk is dat je  in jezelf durft te geloven. Het is nóóit te laat!

© 2016 2B-eat