ID: 642171481

Lief Dagboek

April 12, 2016

 

Wat is dat lang geleden dat ik een dagboek bij hield. En wat een stomzinnig gedoe vond ik het toch eigenlijk. Saai! Ik schreef wat ik deed, ik schreef wat ik dacht maar teruglezend was het wel erg saaie kost. Vele vormen heb ik uitgeprobeerd.

Eerst als klein meisje schreef ik mijn belevenissen op. Best zakelijk alleen wat ik gedaan had. Weinig emoties of gedachtes.

Ik sloot altijd af met: “ het was een fijne dag” , of “ het was geen leuke dag” en zelfs wel eens met “ wat een klote dag!” maar dat kwam al zelden voor. Teruglezend in oude dagboeken denk ik wel eens aan wat voor meisje ik dan was. Mijn dagboeken laten iets zien wat ik in mijn herinneringen niet herken. Mijn dagboeken zijn saai, feitelijk en erg braaf. Waarom schreef ik eigenlijk in een dagboek? Ik vond het interessant denk ik. Op school hadden we het over de dagboeken van Anne Frank en dat fascineerde me in die tijd enorm. Je zou toch maar Anne Frank geweest zijn , dat iemand je dagboeken vind en wat je schrijft zo bijzonder vind dat nu de hele wereld je dagboeken kan lezen in boekvorm en vertaald. Droomde ik ook van die belangstelling? Wilde ik dat mensen mijn leven ook interessant vonden? Dan had ik toch echt een meer pakkende manier van schrijven moeten kiezen. Mijn dagboeken waren erg mooie kleine boekjes met op alle pagina’s een sort japanse tekening. Magisch vond ik het en ik deed ook graag heel geheimzinnig daarmee. Verstopte mijn dagboeken alsof het super boeiende geheimen bevatten. Mijn zusje was er ook op gebrandt om mijn dagboeken te lezen en dus te vinden. Was soms echt net een kat en muis spel. Het hele gebeuren eromheen was vooral wat het aantrekkelijk maakte want het schrijven vond ik toen al niet zo leuk en teruglezend was het zeer sumier en onaantrekkelijk beschreven. Maar ik heb ze nog wel, al die jaren bewaard. En de charme die ik er nu in zie als ik ze weer eens door mijn handen laat gaan, is vooral het gewone dagelijkse wat ik toen als kind deed. Mijn simple manier van de dagen doorkomen, de dagen beschrijven. Het boeiende is om te zien dat ik toen niet zo’n piekeraar was al lijkt het in mijn herinnering wel dat ik altijd een zwaarmoedig kind was geweest die nadacht over de zin van het leven en het onrecht op de wereld . Ik wilde zo graag de wereld beter begrijpen. Als jong kind keek ik al veel Discovery en vooral de uitzendingen met Stephen Hawkins over het heelal. Daar kon ik uren en uren over nadenken. Want hoe zat dat nou echt? Hoe is het heelal ontstaan? En dan het begrip ‘ oneindigheid’ , ik brak er werkelijk mijn hersenen op stuk.

Maar in mijn dagboeken niks daarover. Geen woord, geen overpijnzingen, geen hersenkrakers. En toch weet ik in mijn eigen herinneringen dat ik zo’n kind was.

Dus wat zegt dat? Hoeveel waarde mag je hechten aan dagboeken? Het verschil kan zo inmens groot zijn met de werkelijkheid.

Ik heb ook heus wel andere vormen van dagboekschrijven uitgeprobeerd. Zo was er op tv een keer een jeugdserie waarin een meisje alles wat ze dacht over andere mensen opschreef in haar dagboek. Dat dagboek werd door een klasgenootje gevonden en ging vervolgens de hele school door. Omdat het haar dagboek was omschreef ze alles wat ze dacht zonder rekening te houden met de gevoelens van de betreffende mensen. Maar nu wist de hele school wat voor naar meisje ze was en hoe hard ze over anderen dacht. Zelfs over haar vriendinnen had ze het een en ander op geschreven waardoor ze deze boos maakte of erg kwetste. Toch vond ik die manier van schrijven best interessant. Het was zo puur en rauw. Deze vorm heb ik een tijdje geprobeerd. Eerst vooral over onbekenden mensen die ik op straat of in de winkel tegen kwam, alles wat ik schreef ging over uiterlijk en hoe iemand een eerste indruk op me achter liet. Zo was het nog een beetje veilig om te schrijven, maar ik probeerde ook wel bekenden en vrienden uit. Soms met het schaamrood op mijn wangen zat ik daar te schrijven; dit kon toch eigenlijk niet? Het was niet netjes om zo kwetsend over anderen te schrijven. Maar ik denk het wel..

Waarom verpakken de mensen hun meningen altijd in prettige kadootjes met soms een dikke strik eromheen terwijl als je al die verpakkingen weg denkt er een heel andere mening tevoorschijn komt. Eigenlijk heel onecht die dubbele bodems. Toch doet vrijwel iedereen dit. Je wil een ander niet kwetsen of onnodig pijn doen, of je wil zelf geen risico lopen en houdt met dit kadootje de verhoudingen goed. Er zijn natuurlijk gradaties maar hoe goed is het om een ‘ goede’ verhouding te basseren op halve leugens? Te mooi verpakte praatjes?

Het schrijven hielp me hier niet in en het paste me eigenlijk ook vrij slecht. Het was ook een tijd waarin ik twijfelde over de gave van gedachten lezen. Zwart op wit waren deze dagboeken beschamend en nog belangrijker om voor iedereen te verstoppen. Soms ook best lachwekkend als ik deze korte gedachtes van toen over anderen teruglees. Waar was ik in mijn hoofd allemaal mee bezig??? Maar doordat het zwart op wit al zo erg was en ik zo bezig was met het wel of niet bestaan van gedachten lezen, kreeg ik sencuur op wat ik schreef en zelfs op wat ik dacht!

De volgende vorm van dagboekschrijven deed zijn intrede. Ik schreef alsof het voor een groot publiek bestemd was. Wel vol geheimen over verliefdheden, wensen en verlangen maar of verpakt in symboliek en geheimtaal of onder sencuur geschreven.

Hele bladzijden schreef ik vol. De kleine boekjes met japanse tekeningen paste hier niet meer bij. Ik had een dagboek met een slotje. Het sleuteltje zat aan mijn ketting en die deed ik nooit af! Dit gaf zo’n veilig gevoel dat ik steeds meer en meer de sencuur vergat. En geheimtaal vond ik ook zo’n gedoe. Voor ik het wist kwam alles in mijn dagboekje. Ze had zelfs een naam! Brieven aan Anneke. Vraag me niet wie Anneke is. Maar het zag er in mijn ogen beter uit en ik schreef zo echt aan iemand en dan was schrijven veel leuker. Deze periode leest ook veel lekkerder weg. Schaamtevolle bekentenissen, fantasierijke verlangens en hartbrekend liefdesverdriet, alles vind ik terug. Maar openbaar maken? Neuh, dat hoeft van mij niet meer. Dagboek schrijven overigens ook al jaren niet meer. Schrijven neemt nu een heel andere plek in mijn leven in en mijn dagboeken zijn vervangen door een paar heel fijne vrienden. Mijn hart luchten doe ik vaak bij hun. Dat kan een dagboek niet langer voor me doen. Ik schrijf nog wel mijn diepste gevoelens weg en het willen verpakken zit er duidelijk nog in alleen is de vorm anders en meer openbaar. Ik schrijf ze weg in gedichten en sprookjes. De symboliek is puur en tegelijk niet volledig te vatten. Een ieder die mijn schrijven leest zal er zijn eigen betekenis aan geven, door zijn eigen hart aangedragen. En dat is mooi.

Lief dagboek dank je wel maar ik heb je niet meer nodig.

Please reload

Uitgelichte berichten

Aankomen en angsten…

December 1, 2017

1/1
Please reload

Recente berichten

August 14, 2019

May 9, 2019

April 24, 2019

March 20, 2019

January 31, 2019

Please reload

Archief
Please reload

Zoeken op tags