ID: 642171481

Schoonfamilie en een eetstoornis

January 3, 2017

 

Schoonfamilie. Wanneer je er mee te maken hebt of krijgt, is het altijd wennen in het begin om hiermee om te gaan. Wat voor type vrouw is je schoonmoeder, wat kan ze wel en niet waarderen, willen ze dat je hoog op de maatschappelijke ladder staat, of maakt dat je juist arrogant? Allerlei vragen en onzekerheden die vaak nergens voor nodig blijken, maar het kan soms heel spannend zijn om jezelf voor het eerst te presenteren aan je nieuwe schoonfamilie. Laat staan als je een (ernstige) eetstoornis hebt. Wat moet je dan zeggen? "Hoi! Ik ben Linda, ik ben 30 jaar, heb mijn leven niet op de rails, geen baan, en barst van de fysieke klachten. Ik heb al jaren een eetstoornis, waarbij ik zeer ongezond eet, en mijn buien variëren van extreem gelukkig tot zware depressie, en ik soms vijf keer per twee uur overgeef. Verder ben ik heel erg verliefd op jullie zoon. Leuk om eindelijk eens kennis met jullie te maken!". Is dat wat je zal zeggen, de waarheid? Of praat je eroverheen en doe je alsof er niets met je aan de hand is op het gebied van eten?

Natuurlijk gelden dit soort ongemakkelijkheden niet alleen voor schoonfamilie. Het kan iedereen overkomen, in elke situatie. Het geldt ook niet alleen voor het hebben van een eetstoornis, maar voor alle taboes waar je liever niet over praat. Soms zijn er mensen die het niet begrijpen, waarom je jezelf uithongert, kapot maakt of overgeeft tot je er praktisch bij neervalt. Logisch ook, waarom zouden ze? Je begrijpt het zelf niet eens. Leg dat maar eens aan een ander uit, vaak is dat niet te doen, en houd je deze persoonlijke informatie voor je. Misschien wordt je vreemd aangekeken, of letten mensen extra op je, wanneer je samen met ze gaat eten. Allemaal dingen die ik persoonlijk zo hard mogelijk probeer te vermijden. Het is jammer, dat zeker, maar ik wil me niet zo kwetsbaar opstellen dat ik iedereen een kijkje in mijn directe leven gun, die me toch nooit zullen begrijpen. Mijn schoonfamilie is er eentje die het graag allemaal "normaal" hebben. Gewoon, zoals het hoort. Je weet wel. En dat is goed. Sterker nog, dat is super. Maar ik kan daar niet aan voldoen. Ik ben een beetje de vreemde eend in de bijt, en toen ze naar verloop van tijd ook nog eens van hun zoon, mijn vriend, hoorde dat ik een eetstoornis heb, en dat die niet gering is, merk ik dat ze me iets anders behandelen. Ik bedoel het niet vervelend, maar dat is het wel. Er wordt minder aan me gevraagd, soms anders naar me gekeken, want een ongemakkelijk moment willen ze niet creëren. Iemand jarig, er is taart. Mijn schoonmoeder gaat rond, en vraagt wie er taart wil, maar slaat mij alvast over. Ik zou toch niet willen, ik heb tenslotte een eetstoornis. Of ze vertelt aan me dat het eten wat ze gekookt heeft erg mager is, dus ik hoef niet bang te zijn? Het is lief bedoeld, maar mijn god, wat geeft mij dat een ongemakkelijk gevoel. Ik durf er niets over te zeggen, ik vind het nobel dat ze aan me denken op die manier, ook al levert het ons beiden niets op.

De eerste keer voordat ik op bezoek kwam, vertelde mijn vriend doodleuk dat zijn ouders mij even opgezocht hadden op het internet. Ze wilden even weten met wie hun zoon, en dus zijzelf, te maken kregen. Helaas voor hen, stonden er op het internet over mij verschillende artikelen, feiten en zelfs een documentaire waarin te lezen en te zien is over hoe mijn eetstoornis mijn leven heeft geaffecteerd. Ik schaamde me, en zij wellicht ook. Schoonmoeder wist niet wat ze er  mee aan moest, kon dit wel, zo'n probleemkind in de familie? Was dat wel goed voor haar propere zoon?

Het is jammer dat ik niet eerlijk kan vertellen aan mijn schoonfamilie dat ik een uitkering heb, soms problemen heb met eten, en andere dingen me in de weg zitten niet met ze kan delen, maar so be it. Ik houd me taai en geniet van de momenten waarop het niet over eten gaat. Ik vermijd tot dusver het onderwerp "eten" dan ook maar waar het kan, maar hoop toch ooit dat ze oor zullen hebben voor mijn verhaal, en dat ik ze kan vertellen hoe het echt zit, en dat er gewoon prima met mij over gesproken kan worden. Tot die tijd houd ik mijn mond, wanneer ze weer rondgaat met die taart.

 

Please reload

Uitgelichte berichten

Aankomen en angsten…

December 1, 2017

1/1
Please reload

Recente berichten

August 14, 2019

May 9, 2019

April 24, 2019

March 20, 2019

January 31, 2019

Please reload

Archief
Please reload

Zoeken op tags