ID: 642171481

16 jaar vechten werd zwaar beloond!

February 24, 2017

            Als klein meisje van drie jaar ben ik mijn zus verloren. Achteraf gezien is dit een traumatische ervaring geweest voor mij. Het was raar dat ze er ineens niet meer was, al helemaal voor een 3 jarige. Achteraf is dit de rode draad in mijn leven. Ik ontwikkelde verlatingsangst.

Aan het einde van de basisschool en begin van de middelbare school begon ik een extreme vorm van heimwee te ontwikkelen. Ik durfde mijn ouders niet meer alleen ergens naar toe te laten gaan, want stel je voor dat ook zij mij in de steek zouden laten door van deze aarde te verdwijnen en mij helemaal alleen achter te laten? Dat kon ik niet aan. Ook uitstapjes van school en logeerpartijtjes waren er voor mij niet meer bij, ik raakte alleen al bij het idee in paniek. Mijn ouders hebben hiervoor hulp gezocht en via een jeugdpsychologe heb ik langzaamaan de heimwee achter me kunnen laten. 

 

Toen ik 16 jaar was ging mijn beste vriendinnetje steeds meer om met andere meiden, logisch want vriendschappen veranderen en je leert steeds meer nieuwe mensen kennen. In mijn ogen verliet ze me, omdat ik waarschijnlijk niet goed genoeg was. Toen ook mijn eerste vriendje het met mij uitmaakte, voelde ik me nog meer verlaten en wist ik zeker dat ik gewoon niet leuk genoeg was. Ik kan me herinneren dat ik na die breuk op school een keer langs een spiegel liep en dat ik dacht: “Je ziet er niet verkeerd uit, maar als je nou iets slanker zou zijn dan vinden mensen je misschien wat leuker en laten ze je niet zomaar in de steek”. Toen heb ik besloten wat meer op mijn eten te gaan letten. Geen ongezonde dingen meer, geen tussendoortje en op het laatst alleen nog maar een paar hapjes per hoofdmaaltijd. Daarnaast bewoog ik erg veel. Het ging van kwaad tot erger waardoor ik uiteindelijk van de huisarts de diagnose ‘Anorexia’ kreeg. 

 

Nadat de diagnose Anorexia was gesteld is mijn moeder op zoek gegaan naar hulp bij ons in de buurt. In die tijd, zo'n 16 jaar geleden, was er nog erg weinig te vinden. De enige mogelijkheid die er was, en ons ook erg aansprak, waren gesprekken bij een ervaringsdeskundige. De eerste stap die ik door haar voordeur zette voelde direct goed. Wat een heerlijkheid; iemand die mij begreep en mijn angsten kende, iemand die precies wist hoe alles in mijn hoofd werkte zonder er een oordeel over te vellen! Met haar hulp ben ik aangekomen en is mijn eetgedrag ‘normaler’ geworden. Ik was helemaal positief en blij.

Een langere periode at ik genoeg om normaal te functioneren maar de eetgestoorde gedachten waren er nog steeds. Na een poosje kwam 'de stem' in alle hevigheid weer terug, dit was zo rond mijn 18e. Ik heb een enorme terugval gehad waarbij ik mijn hele eetpatroon gelijk terugbracht naar minimale hoeveelheden met daarnaast een enorme bewegingsdrang. Ik kreeg veel last van kwaaltjes. Mijn menstruatie bleef uit, ik had het steenkoud (lees: 's nachts onder een dekbed liggen, naast een gloeiend hete radiator en op een elektrische deken die aan stond op standje 3), ik kreeg allemaal donshaar op mijn gezicht, een klapvoet doordat mijn lijf spieren begon op te eten en blauwe plekken zonder enige reden. Buiten de lichamelijke symptomen voelde ik me enorm depressief. Ik ging niet veel meer de deur uit, voelde me onbegrepen en eenzaam. Soms dacht ik ook echt dat het wel fijn zou zijn als ik 's ochtends niet meer wakker zou worden zodat ik al die gedachten, die 24/7 aanwezig waren, niet meer zou hoeven te horen. Gelukkig heb ik daar nooit verder naar geluisterd.

 

Ik heb veel verschillende therapieën gehad maar veel heeft niet echt geholpen. Het was fijn om te kunnen praten maar meer ook niet, het lukte me gewoon niet, ik durfde niet. De eetstoornis had me te veel in zijn macht. Totdat mijn ex vriend, waar ik toen een relatie mee had, met een cadeautje bij mij kwam. Het was een lingerie setje. Ik paste het aan en ging voor de spiegel staan... En wonder boven wonder ging ineens de knop om! Ik zag wat alle andere mensen zagen, een klein uitgemergeld muisje. Ik barstte in huilen uit en besloot op dat moment dat ik de volgende dag de kliniek zou bellen waar ik eerder al eens op intake was geweest maar waar ik nooit verdere stappen in had ondernomen. Zo gezegd, zo gedaan. De volgende ochtend belde ik de kliniek. Wat ik hoorde was dat er een wachtlijst was van een half jaar en dat ik te licht was. Ik zou minimaal 2 kilo moeten aankomen... Dus, ben je eindelijk gemotiveerd, wordt die motivatie direct de grond in geboord! Gelukkig lukte het me toch om die motivatie vast te houden. Ik had mijn studie stop gezet en ben vrijwilligerswerk gaan doen. En in de tussentijd heb ik via een forum van stichting Anorexia en Boulimia nervosa contact gekregen met verschillende meiden die al op de goede weg waren. Dankzij hun lukte het mij om langzaamaan meer te gaan eten zodat ik hopelijk die 2 kilo zou aankomen en dus opgenomen kon worden na die wachtlijst. Dit lukte en de opname kwam uiteindelijk een paar maanden eerder. Ik heb veel geleerd tijdens mijn opname en mooie mensen leren kennen. Veel mensen denken dat het allemaal verschrikkelijk is, een opname, maar voor mij persoonlijk heb ik buiten alle moeilijke momenten ook hele mooie herinneringen er voor terug gekregen.  Al met al heb ik 7,5 maand daar gezeten waarvan de weekenden thuis. Veel verschillende therapieën gehad waardoor ik uiteindelijk hele goede handvatten heb gekregen.

 

Na de opname ging het ontzettend goed met mij maar ik at nog wel extreem gestructureerd en gezond. Ik heb een aantal keuzes gemaakt die heel goed waren voor mij en ik ontmoette op mijn 25e mijn man. Vanaf toen ging het alleen nog maar beter. Bij hem kon ik mezelf zijn, hij respecteerde mij om wie ik was en hield van me met alles wat ik in mijn rugzak had. Ook heeft hij me meegenomen in het bourgondische leven dat hij gewend is/was. Stap voor stap durfde ik tijden los te laten en te experimenteren met voor mij weer 'nieuwe voeding'. Het heeft lang geduurd voor ik helemaal gedachten vrij was. Er naar handelen deed ik al een poosje niet meer. Om eerlijk te zijn zijn de gedachten pas sinds afgelopen jaar, op 32 jarige leeftijd, ook verdwenen. Ik was zwanger van mijn tweede kindje en ik merkte dat ik trek begon te krijgen in heel veel  zoetigheid, vooral chocola. Ik gaf er aan toe en merkte dat de gedachten weg bleven die er voorheen wel waren. Ik ben dit blijven doen en wonderbaarlijk bleven ze weg bij wat ik ook deed, hoeveel ik ook at, en wát ik at. Nu na de bevalling zijn ze nog steeds weg!

 

Sommigen zullen zich misschien afvragen, wanneer ze lezen dat ik 2 kindjes heb, hoe dat voor mij was, dikker worden. Eerlijk waar, daar heb ik nooit problemen mee gehad. Ook niet tijdens mijn eerste zwangerschap, toen de gedachten er nog wel waren. Ik had nooit negatieve gedachten over het dikker worden door zwangerschap. Ik kon het zien als iets moois. Vooral omdat het in het begin niet eens zeker was of ik überhaupt nog wel kinderen zou kunnen krijgen, omdat ik tot mijn 28e onvruchtbaar was doordat mijn menstruatie nog niet was teruggekeerd.

Jarenlang heb ik gezegd dat ik voor 90% genezen was maar nu kan ik zeggen dat het 100% is. Nooit gedacht dit ooit te kunnen zeggen. 

Please reload

Uitgelichte berichten

Aankomen en angsten…

December 1, 2017

1/1
Please reload

Recente berichten

August 14, 2019

May 9, 2019

April 24, 2019

March 20, 2019

January 31, 2019

Please reload

Archief
Please reload

Zoeken op tags