ID: 642171481

Even voorstellen...

October 27, 2017

 

 

Even voorstellen…

 

Mijn naam is Linda. Ik ben 25 jaar en ben afgestudeerd als bio-ingenieur in 2015. Gedurende tien jaar beheerst anorexia mijn leven. Ik heb gedurende deze periode verschillende ups en downs gehad. Mijn gewicht schommelde gedurende deze jaren van een minimaal gezond BMI tot een extreem ongezond laag BMI. Zo’n halfjaar geleden ging bij mij de zogenaamde ‘klik’ om. Tot dan toe liet ik de anorexia zo’n beetje me bevelen. Wanneer ik me slecht voelde, at ik minder of probeerde ik eten te verspillen door extreem te gaan sporten. Dat is nu echter veranderd. Ik herken dat stoute stemmetje dat me me dwingt tot ongezond gedrag en zelfs meer dan dat! Ik kan nu oprecht zeggen dat ik er zelfs verzet tegen kan bieden en het tegenovergestelde kan doen. Zegt ‘de stem’ bv “eet geen pizza, je wordt hier dik van”, kan de goede Linda toch een pizza eten. Weliswaar in het begin met veel angst en traantjes maar langzaamaan begin ik ook deze gevoelens te overwinnen en daar ben ik trots op!

 

In een maandelijkse blog wil ik jullie deelgenoot maken van mijn ervaringen. Wat was voor mij moeilijk en hoe heb ik angsten en problemen overwonnen ? Het zijn vragen die bij iedereen, herstellende van een eetstoornis wel eens opkomen. Onthoud dat je niet de enige bent! Ja het is keihard om ieder moment van de dag die ‘stem’ in je hoofd te negeren en er tegen te vechten! Da’s keihard. Het wordt wel makkelijker als je blijft volhouden. Na een tijdje nemen de angsten af. Je zult merken dat er geen verschrikkelijke dingen gebeuren wanneer je bv. een keer een plakje kaas op je brood eet of pasta in plaats van aardappelen. Pizza, frieten of een lekker gebakje, langzaam leer je er terug van genieten…

 

Zo’n zes maanden geleden kreeg ik de keuze: minimum 200 g per week aankomen of een opname in een kliniek. Ik had al eens een opname gedaan en dat vond ik zo verschrikkelijk dat ik er nooit nog heen wou. Sommigen vinden het helpend maar ik kreeg de rillingen van andere patiënten, het gedwongen moeten eten, de schuldgevoelens, eenzaamheid, enz. ’s Nachts kon ik geen oog dichtdoen en ik kwijnde weg tussen de vier ziekenhuismuren. Toen ik dus die keuze kreeg, besloot ik er helemaal voor te gaan! Ik zou in mijn thuisomgeving, samen met de steun van liefhebbende ouders en met voedsel dat ik graag at, zorgen dat ik een gezond gewicht bereikte!

 

Om een beetje meer ondersteuning te hebben, zocht ik ook een psychologe. Hier had ik ook al wat ervaring mee in het verleden maar het bleef vooral bij “vertel je levensverhaal en hoe je je voelt”. Ik ben geen prater en vond er geen meerwaarde in. Het leek me zo nutteloos. Natuurlijk voelde ik me slecht: ik ben werkloos, heb een ernstig ondergewicht en dus graatmager en lelijk, heb geen sociaal leven meer en mijn grootste zorg is de angst om eten, slagen voor de eis tot aankomen en mezelf graag leren zien… Toen leerde ik echter Loes kennen en veranderde alles. Ze was een ervaringsdeskundige en bovendien psychologe. Ze wist dus wat het was om te vechten tegen zo’n stem in je hoofd die geen moment onbenut laat om je angstig te maken of je dingen te bevelen waarvan je weet dat ze je geen stap verder zetten.

 

Ze leerde me tegen angstige gedachten vechten door onder meer gebruik te maken van Gschema’s. Op die manier zag ik het onderscheid tussen realistische en onrealistische denkbeelden en dit hielp me enorm om zaken te relativeren. Ik had ook erg last van een ‘olifant’ gevoel wanneer ik aankwam. Het gewicht komt eerst rond je buikstreek te zitten en ik had hier heel veel moeite mee. Mijn lichaam leek totaal uit proportie door het grote ondergewicht. Dankzij haar leerde ik mijn lichaam echter ook functioneel te zien en niet langer te focussen op het schoonheidsaspect. Een voorbeeldje: je krijgt misschien weer bredere heupen maar die zijn nodig om later kinderen te krijgen. Een beetje billen zijn net goed want dat extra vetkussentje zorgt ervoor dat je zacht op een stoel kan zitten. Ik ben haar ongelooflijk dankbaar voor haar steun en zou zonder haar hulp nooit staan waar ik nu sta.

 

Op dit moment heb ik nog steeds ondergewicht maar ik vecht door! In mijn strijd heb ik al veel geleerd over uitdagingen aangaan en ervaren dat er niets ergs gebeurt als je de controle los laat en eens een dagje meer eet of niet sport. Qua zelfbeeld en eigenwaarde ben ik ook al erg gegroeid. Volgende maand zal er weer een tekstje zijn en sta ik alweer een stapje verder in mijn strijd om eindelijk voorgoed van mijn eetstoornis af te geraken!


Liefs,

Linda

Please reload

Uitgelichte berichten

Aankomen en angsten…

December 1, 2017

1/1
Please reload

Recente berichten

August 14, 2019

May 9, 2019

April 24, 2019

March 20, 2019

January 31, 2019

Please reload

Archief
Please reload

Zoeken op tags