ID: 642171481

Aankomen en angsten…

December 1, 2017

 

 

Dit verhaal gaat over een jonge vrouw die de ergste strijd van haar leven moet voeren. Ze is 25 jaar, heeft een universitair diploma en heeft zelfs al enkele jaren gewerkt… Dit alles heeft ze moeten opgeven voor een ziekte die haar leven al vanaf haar 16de tot een hel heeft gemaakt…

Samen met Loes gaat ze haar strijd aan tegen de angsten die de anorexia iedere dag, iedere minuut op haar af vuurt. Niet langer compenseren door extra fysieke inspanning of restrictieve calorie-opname, nee een volwaardige eetlijst volgen en doorbijten, ieder moment van de dag. Mensen zonder eetstoornis zeggen vaak ‘eet toch gewoon’. Voor een anorexiapatiënt is eten NOOIT gewoon. Het is als iemand met watervrees, deze persoon kan zich NOOIT gewoon wassen. Je wordt overspoeld door de ergste angsten wanneer je hier tegen vecht.

Hoewel ze steun krijgt van Loes, haar ouders, vriendinnen; is het loodzwaar. Er is namelijk één iets dat dichter bij haar staat dan al deze lieve mensen: de eetstoornis. Iedere minuut van de dag ligt deze op de loer’ Kies voor veilig beleg, je hebt al een calorierijke avondmaaltijd’, ‘Geen pasta vanavond, puree is al goed genoeg’, ‘zeker geen saus over je vlees gieten, dat zijn overbodige calorieën waar je dik van wordt!’

Mentaal is ze na zo’n dag doodmoe van het vechten… Zichzelf geruststellen ‘hé zo snel kom je niet aan’, ‘andere mensen nemen ook eens een eitje bij hun brood, zij komen ook geen kilo’s bij’, enz. Je kan het vergelijken met een student die een dag een zwaar examen had of als je een razend drukke dag had op het werk en ’s avonds moe thuis komt… Alleen begint het voor haar de volgende dag gewoon opnieuw…

Drie weken geleden zette ze de eerste stap: het volgen van een standaard eetlijst zonder compenseren. Ze ging door een hel… ‘De angsten nemen af, je zult zien dat het aankomen niet zo snel gaat.’ Dat zei men. Maar je lichaam is geen machine die zich mooi laat controleren. Jarenlang heb je je lichaam de nodige voedingsstoffen ontzegd en wanneer je dan meer binnen krijgt, wordt dit niet onmiddellijk verbruikt en kom je aan. Eerst 400 gr, tweede week 300, derde week 500 gr… Het getalletje langzaamaan zien toenemen, is erg beangstigend. 300 gr voelt prima maar 500 is al erg veel… maken die 200 gr dan zoveel verschil ? Ja, voor iemand met anorexia voelt het als de controle verliezen… Controle die ze jarenlang angstvallig heeft proberen vast te houden…

Ze geeft echter niet op want het leven dat ze nu leidt, is GEEN leven. Continu bang zijn, vanaf het moment dat je uit je bed stapt, tot je ’s avonds slapen gaat omwille van wat je die dag moet eten… De hele tijd piekeren over maaltijden, nooit spontaan een sociale activiteit kunnen doen omdat je niet weet of je op tijd thuis bent om te eten… De hele tijd be-en veroordeeld worden door mensen omwille van je uiterlijk… Dit wil ze niet ! Ze heeft een droom: op een dag wakker worden zonder de stemmen in haar hoofd, zich kunnen bezighouden met de dingen waar ze van houdt: de natuur, mensen helpen, werken gaan, schrijven, enz… Dat zorgt ervoor dat ze iedere dag opnieuw de strijd aangaat, niet opgeeft en doorzet! Het kost al haar krachten maar ze is een vechter!

wordt vervolgd…

Please reload

Uitgelichte berichten

Aankomen en angsten…

December 1, 2017

1/1
Please reload

Recente berichten

August 14, 2019

May 9, 2019

April 24, 2019

March 20, 2019

January 31, 2019

Please reload

Archief
Please reload

Zoeken op tags