ID: 642171481

Aankomen en angsten deel 2

December 22, 2017

 

 

Eén week verder… Gisteren opnieuw gewogen… Het verdict is keihard voor haar. Doodsbang gaat ze op het witte gevaar staan… 500 gr erbij… Een schok… Rationeel weet ze heel goed ‘Een ontzettend goede stap richting mijn einddoel, joepie’ maar de anorexia denkt daar anders over… ‘Ha zie je wel, je dacht op dezelfde manier goed te blijven verder eten en dan hopen geen verschil te zien he, you wish’

 

Toen er zo’n 10 jaar geleden anorexia bij haar werd vastgesteld, is ze ook alleen zonder psychologische hulp of diëtiste opgeklommen tot een gezond gewicht. Tijdens dat aankomen waren er vooral in het begin erg veel periode’s van grote toename, maar werden deze afgewisseld met periodes waarin ze stabiel bleef ondanks dat ze niets had veranderd in haar voedingsschema.

 

Het leek alsof haar lichaam haar wilde terugpakken voor de jarenlange ontbering dat het had moeten doorstaan… ‘Ha, jaren heb je me voldoende voedsel ontzegd, nu zal ik je terugpakken en alles opslaan wat je me geeft…’ Ze had alles willen geven om gewoon opnieuw hetzelfde getalletje terug te hebben gezien of een kleine toename van zo’n 200 gr maar nee.. haar lichaam had anders besloten…

 

Dit klinkt misschien heel dapper, dat ze er zo probeerde positief over te denken… Vanbinnen wilde ze echter enkel maar rust… Mede lotgenoten waarmee ze contact had, vertelden haar ‘het wordt makkelijker’ ook Loes steunde haar enorm’ geef niet op meid, het wordt makkelijker, even doorbijten’… Maar alles in haar schreeuwde ‘WANNEER ?’ De stemmen in haar hoofd gaven haar geen rust… ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat, zelfs ’s nachts kreeg ze angsten omwille van wat er de volgende dag op het menu zou staan…

 

Ze wist echter dat ze kon rekenen op Loes, haar ouders en lieve vriendinnen. Begrip zocht ze niet. Niemand kon volgens haar begrijpen hoe moeilijk de strijd was die ze voerde… Enkel Loes die hetzelfde had ondergaan, kon zich een voorstelling maken van de enorme schrik waar je doorheen moest. Haar ouders en vriendinnen hielpen haar, haar doelen voor ogen houden. Zo kon ze zichzelf ertoe aanzetten om te blijven vechten.

 

Loes gaf bovendien erg goede tips. Zo raadde ze haar aan om haar gevoelens van haar af te schrijven. Deze blog aan jullie, helpt me inderdaad. Wie weet is er wel iemand die dit leest en denkt bij zichzelf ‘ wat een moed heeft die meid!’ Wel zo mag je me zien: als een echt vechtertje ! Dagelijks trek ik mijn bokshandschoentjes aan en stap ik in die ring met tegenover me de anorexia. Ik laat me niet meer doen, spring van hot naar her en deel waar ik kan een serieuze vuistslag toe, recht in dat monsterachtige gezicht!

 

Verder raadde ze me aan mezelf extra te belonen en lief te zijn… Jammer genoeg lijken alle beloningen zo zinloos… Ze houdt van knuffels maar wat is ze met een extra beer als het enige wat ze wil een beetje rust in haar hoofd is ? Wat is ze aan een ontspannend voetenbad wanneer haar hoofd als een razende op hol slaat ? Mentaal is ze doodmoe van haar strijd en bijgevolg lijken alle beloningen die ze kan bedenken, gewoonweg te klein…

 

Ze zet haar tocht verder in de hoop dat haar lichaam snel zich aanpast aan. haar verbeterd voedingspatroon. Dat het haar een kleine adempauze gunt…

 

wordt vervolgd

Please reload

Uitgelichte berichten

Aankomen en angsten…

December 1, 2017

1/1
Please reload

Recente berichten

August 14, 2019

May 9, 2019

April 24, 2019

March 20, 2019

January 31, 2019

Please reload

Archief
Please reload

Zoeken op tags