ID: 642171481

Aankomen en angsten deel 7

May 11, 2018

 

 

Momenteel ga ik door een moeilijkere periode. Ik heb namelijk opnieuw het gewicht bereikt dat ik 6 jaar geleden voor het laatst heb gewogen. Een. echte mijlpaal en zeker eentje die gepaard gaat met een hele hoop aan gevoelens: trots, angst, blijdschap maar voornamelijk moedeloosheid. Wanneer je al gedurende lange tijd strijd levert tegen een eetstoornis, hoop je dat iedere dag wat makkelijker wordt, dat je minder angsten zult hebben en er mooier uit gaat zien… Een eetstoornis is echter niet voor niets een verschrikkelijke ziekte. Zo snel ben je er niet van af ! De angsten nemen af in sterkte maar van de ene dag op de andere verdwijnen, Forget it! Zo simpel is het niet… Ook qua uiterlijk zijn de veranderingen klein wanneer je op een erg laag ondergewicht moet starten… De hoop niet opgeven maar doorzetten, wordt op die manier behoorlijk op de proef gesteld!

 

Ik ben echter niet voor niets een doorzetter, een vechter, een knokker! Ik probeer voor ogen te houden wat mijn einddoel is en hoe mooi mijn leven er gaat uitzien eens ik de ziekte voor eens en altijd heb overwonnen! Soms word je er echter een beetje moedeloos van wanneer je merkt dat de verschillen in je dagelijks ritme zo klein zijn… Af en toe eens een gerechtje waar je oprecht van geniet tijdens het eten, een klein uitstapje… Het zijn echter die kleine dingen die je moet leren appreciëren, want anders wordt het je valkuil. Leer te genieten van dat kleins en er het positieve van te zien. Daarom vecht je namelijk! Des te groter zullen de beloningen worden als je dit op langere termijn vol houdt.

 

Bovendien ben ik een beetje in tweestrijd. Waarom kan ik het mezelf zo moeilijk opleggen om het aankom tempo te verhogen? Ik weet dat ik nog steeds een ongezond gewicht heb, waarom de strijd nodeloos rekken? De hele dag pieker je met die vraag in je hoofd rond en dit zorgt ervoor dat ik mezelf tijdens iedere maaltijd afvraag ‘Is het goed genoeg?’ . Het belangrijkste om hierbij voor ogen te houden is natuurlijk ‘vind ik het goed genoeg?’ maar dat criterium is net zo moeilijk omdat ik ‘ik’ niet meer ben en er ook een gedeelte eetstoornis in me zit die ik het niet wil gunnen dat de overhand heeft! Het is ook gedeeltelijk mijn perfectionisme dat dit veroorzaakt en er niet tegen kan om te falen. Iedere maaltijd moet perfect zijn en is dit niet zo, moet een andere maaltijd extra goed zijn om dit te compenseren! Al dit gepieker bezorgt me een hoop extra stress en vraagt zoveel energie…

 

Wanneer ik hier met mijn hulpverleners over praat is het antwoord duidelijk: hou vast wat je tot nu toe hebt bereikt. Houd gewoon vol en je komt er wel, dit tempo kan je zeker aan en zo lukt het je wel! Ook als het een periode minder vlot gaat met aankomen is dit niet erg. Niet opgeven wat je al hebt gewonnen is veel belangrijker dan een mogelijke terugval uitlokken door jezelf dingen op te leggen die niet lukken en zaken te forceren. Ik vind dit zo moeilijk om te accepteren door mijn ‘vechterskantje’ dat me dingen zegt zoals ‘je doet voldoende je best’, ‘je kan beter’…

Een storm van emoties bijgevolg en afleiding is welkom op die momenten.

 

Gelukkig heb ik zoveel steun om me heen. Mijn ouders staan dagelijks voor me klaar om naar mijn angsten te luisteren en op zo’n momenten wat ontspanning te bieden onder de vorm van een spel of puzzel. Mijn vriendinnen zijn er ook altijd wanneer ik nood heb aan een belletje en vooral ook Loes staat steeds voor me klaar wanneer ik overvallen word door een storm aan gevoelens. Ik heb ondertussen ook al veel bijgeleerd van de mindfulness en kan zaken al beter relativeren met behulp van G-schema’s. Uiteindelijk kom ik er wel, al zal je me nooit horen zeggen dat de strijd makkelijk was…

Please reload

Uitgelichte berichten

Aankomen en angsten…

December 1, 2017

1/1
Please reload

Recente berichten

August 14, 2019

May 9, 2019

April 24, 2019

March 20, 2019

January 31, 2019

Please reload

Archief
Please reload

Zoeken op tags