ID: 642171481

Aankomen en angsten deel 8

June 13, 2018

 

Zeven maanden echt bezig met herstellen… Zeven lange maanden zonder ook maar één keer een terugval… Dit is geleden van mijn eerste strijd tegen annorexia en als ik erover nadenk, best wel een gegeven waar ik trots op kan en mag zijn… Ikzelf heb besloten mezelf een extra beloning te gunnen voor mijn harde werk! Wauw, ik kan mezelf iets gunnen ! Dit is allemaal zo nieuw voor me… Nog steeds voel ik me niet goed in mijn vel… Ik probeer aan mezelf te werken op alle gebieden. De voorbije maand verschoof de focus van het herstel in eetpatroon, naar herstel van mijn zelfbeeld en eigenwaarde.

 

Geloof me, dit is niet minder moeilijk! Integendeel, nog moeilijker dan gewoon proberen normaal mee te eten… Continu werkt dat stemmetje namelijk ook om me ervan te overtuigen dat ik waardeloos ben. En als iemand dit de hele tijd tegen je zegt, ga je het na een tijdje ook geloven… Die gedachten ombuigen, is verschrikkelijk moeilijk. Ik probeer iedere dag mijn positieve punten te zien en voor mezelf op te zeggen, maar tegen jezelf praten, het blijft iets raars en onwennig… Het klinkt ook allesbehalve geloofwaardig.

 

Diep vanbinnen weet je wel dat het absurd is dat je waardeloos bent, maar dan opeens krijg je misschien een opmerking ‘ dit kon beter’ en daar sta je dan… “Waarom heb ik het niet beter gedaan?” “Hoe kon ik dat over het hoofd zien?”, enz… Ik voel me dan zo schuldig en kan de teleurstelling hiervan gewoonweg niet verdragen…. Het is duidelijk dat ik overdreven kritisch ben naar mezelf toe en volgens mij komt het voornamelijk door mijn onzekerheid over mezelf. In mijn jeugd heb ik veel dingen meegemaakt zoals pestgedrag, geen vriendinnen hebben, nergens terecht kunnen met problemen,… Ik leerde mezelf te isoleren en trok me terug achter gordijnen. Prima als je een doel hebt in je leven en dit je zin geeft, maar dit had ik niet. Bijgevolg kon ik het niet volhouden en mijn mooi gecreëerde schijn wereld viel in duigen uit elkaar…

 

Door eerlijk te zijn en mijn kwetsbaarheid aan anderen te tonen, hoop ik ergens op begrip van de mensen om me heen. Nog steeds steunen mijn ouders en vriendinnen me als de beste en zijn ze erg geduldig. Jammer genoeg heb ik hier ook enorm behoefte aan. Het vergt tijd om jezelf graag te leren zien. Op dit moment probeer ik mezelf beter te kleden en mijn uiterlijk te verzorgen. Zoiets banaals wat ieder mens gewoon iedere morgen doet, maar voor mij is het zo’n opgave. Ik walg van mijn lichaam en voel me niet goed in mijn kleren… Make-up lijkt zo overbodig als ik toch gewoon thuis zit… Toch probeer ik het iedere dag opnieuw…

 

Er was me ook aangeraden meer. uitstapjes te ondernemen. Dit heb ik de afgelopen tijd ook geprobeerd en het resultaat is gelukkig wat sneller zichtbaar. Het doet namelijk wonderen voor mijn eigenwaarde! Zelf opstappen op de trein en naar Brussel gaan… Ik had het nooit in mijn leven gedaan maar dit avontuur is goed verlopen en ik kreeg een echte zelfvertrouwen boost! Ik kan alleen met het openbaar vervoer reizen! Terwijl ik dit schrijf, schaam ik me. Voor anderen zijn dit allemaal zo’n vanzelfsprekende dingen.. Waarom zijn het voor mij zo’n avonturen ? Ben ik zo’n bange, wereldvreemde gek ? Ik probeer het mezelf niet te veel in mijn hoofd te steken… Voorlopig probeer ik zo goed mogelijk verder te vechten en te leren trots te zijn op mezelf!

Please reload

Uitgelichte berichten

Aankomen en angsten…

December 1, 2017

1/1
Please reload

Recente berichten

August 14, 2019

May 9, 2019

April 24, 2019

March 20, 2019

January 31, 2019

Please reload

Archief
Please reload

Zoeken op tags