ID: 642171481

Vriendinnetje Eetstoornis!

January 4, 2019

 

 

Een tijdje terug heb ik jullie al wat verteld over mijn vriendinnetje Eetstoornis. Hardnekkige tante, die mij zo lief vond dat ze het nodig vond jaren te blijven.Ik vertelde al hoe het er een beetje in geslopen is. Ouders die gingen scheiden, ik die niet wist hoe ik er over moest praten. Maar wel zoveel gevoelens waar ik niks mee kon en die er toch waren, dat eten daar tegen hielp. De een gaat aan de drank, de ander gaat roken. Ook roken heb ik jaren gedaan, maar gek genoeg ben ik daar nooit zo verslaafd aan geweest als aan eten en dan met name zoetigheid. Want als je eet hoef je niet na te denken of te voelen. 

 

De eerste jaren viel het qua omvang nog niet zo op. Ik fietste 20 km per dag op en neer naar school wat nog wel hielp om de kilo's binnen de perken te houden. Toen ik eenmaal stopte met fietsen kwam ik snel aan. Dat was lastig. Als ik bv een jongen leuk vond, dan wist ik van te voren al zeker dat hij mij nooit leuk zou kunnen vinden want wie wil er nou een dikke vriendin. Gek ook, dat het in mijn hoofd anders voelde dan dat ik eruit zag. Ik had destijds maat 48/50 maar in mijn hoofd en als ik in de spiegel keek zag ik en voelde ik me maat 40/42. Raar dat je hersenen je zo voor de gek kunnen houden.

 

Toen ik 23 was ging ik op mezelf wonen in Raalte. Ik vond er een leuk appartement, richtte het in en voelde me er op mijn plek. De eetstoornis liet zich zien bij vlagen. Soms een paar jaar niet, dan weer een paar jaar heel erg. In Raalte heb ik periodes gehad dat ik elke dag naar de supermarkt ging om gericht mijn voorraadje vreeteten te halen. Na zoveel jaren wist ik precies welke combinaties prima waren om er weer makkelijk uit te kunnen spugen. Avonden heb ik me vol gevreten en het er weer uit gespuugd. Altijd voelde ik me slecht daarna, maar het is een monster in je hoofd wat niet te stoppen is. Ik heb wel eens gezegd: het lijkt alsof er iemand anders in mijn lichaam en hoofd kruipt die me verteld wat te doen. Het is zoveel sterker dan ik, ik kan het niet tegen houden.

 

Rond mijn 27ste kwam ik via via terecht bij Ziezo in Zutphen. Een organisatie die hulp biedt door je deel te laten nemen aan zelfhulpgroepen. Ik heb er een jaar een zelfhulpgroep gevolgd, een jaar nazorg en daarna heb ik een nazorggroep begeleid als ervaringsdeskundige. Er wordt aan veel onderdelen gewerkt. Zelfbeeld en dan letterlijk. Leg een riem op de grond met de omvang die je denkt dat je hebt en leg er vervolgens de riem naast die je net om je middel hebt gehad. Daar zat vrijwel altijd verschil tussen. Er werden tips gegeven zoals ga boodschappen doen met volle maag i.p.v. een lege, tandenborstel poetsen als ik een bui voelde aankomen. Er werd veel gepraat over mijn verleden, waar denk je dat het vandaan komt. Wat heeft invloed gehad. Allemaal goed bedoeld maar mij hielp het uiteindelijk niet.

 

In de jaren die volgden heb ik regelmatig psychologen bezocht. Mijn vriendinnetje hield zich af en toe koest, stak soms de kop op maar een regelmaat daarin kon ik niet ontdekken. Ik kon het niet linken aan hoe ik me voelde alhoewel stress wel een trigger daarbij was. Op een gegeven moment wilde ik toch graag afvallen en ging ik naar de Weight Watchers. Door elke week trouw te gaan leerde ik toch nog weer het een en ander bij. Ik viel 20 kilo af. Wat waren de mensen om me heen trots en wat voelde ik me slecht. Ik viel niet af omdat ik zo goed at en me keurig aan de regeltjes hield. Ik viel af omdat ik wist dat als ik systematisch het eten uitspuugde ik minder aan kwam. 

 

Wat heeft me dit een energie en verdriet gekost maar wat heeft het me ook veel gebracht. Uiteindelijk vond ik na 38 jaar iemand die me er mee kon helpen. Blijkbaar had ik genoeg mogen leren om afscheid te kunnen nemen van mijn vriendinnetje. Na al die jaren was ze niet meer nodig. Ik weet nu hoe ik met mijn gevoel moet omgaan. Ik heb andere manieren gevonden om er mee om te gaan. Muziek is hier heel erg belangrijk bij!! Moraal van dit verhaal: geef niet op!! Ik heb heel vaak gedacht dat dit nooit meer goed zou komen. Ik ben blijven zoeken, blijven hopen, blijven geloven dat ik ooit iemand zou vinden die me er bij kon helpen. En het is gelukt!!


Meer lezen van Miss Lou? Klik dan hier om naar haar persoonlijke blog te gaan.

Please reload

Uitgelichte berichten

Aankomen en angsten…

December 1, 2017

1/1
Please reload

Recente berichten

August 14, 2019

May 9, 2019

April 24, 2019

March 20, 2019

January 31, 2019

Please reload

Archief
Please reload

Zoeken op tags