ID: 642171481

Lief lijf

March 20, 2019

Lief Lijf,
 

 

 

Wat heb ik je aangedaan. Ik heb je lang verwaarloosd, uitgehongerd, vervloekt en gehaat. Ik was blind voor alles wat je voor mij doet. Wilde niet zien dat jij mij in leven hield.

Ik durfde niet in de spiegel te kijken, bang dat ik was aangekomen. Bang dat er een ”rolletje” bij zou zitten, dat je die 0.5 kg marge die ik per week moest aankomen direct in het spiegelbeeld op mijn buik of heupen zou zien zitten. Lang heb ik alleen in mijn hoofd geleefd, als gevangene van mijn eigen regeltjes en onzekerheden, Als ik je al een blik waardig gunde was dat alleen maar om even in mijn buik, onderkin of bovenarmen te knijpen. Te voelen aan het ”vet”, hetgeen ik zo verafschuwde. Of om mijn benen en billen te bekijken, of die niet te dik waren voor mijn nieuwe broek..

 

Later pas, kreeg ik iets meer waardering voor je. Je gaf me de kracht om te kunnen sporten, mits ik goed voor je zorgde. Om lief te hebben, iets waar ik zo lang bang voor geweest ben. Ik kon je gebruiken om mensen waar ik van hou te knuffelen, te troosten of om lekker door de natuur te wandelen. Ik kon weer werken, was niet meer afhankelijk van een ziektewetuitkering, wat ik trouwens ook verschrikkelijk vond.

Maar het toppunt van mijn waardering voor je kwam 2 weken terug. Het besef van wat jij voor mij hebt kunnen doen. Zonder jou was het mij nooit gelukt. Wat was ik ergens bang, dat ik het dikker worden van mijn buik niet aan kon, Dat ik terug zou vallen in oude en afgesloten gewoontes. Dat ik het niet zou kunnen verkroppen dat ik mijn gewone broeken niet meer zou passen. Maar dat alles is niet aan de orde geweest. De afgelopen 9 maanden heb ik als een wonder ervaren.

 

Uit het niets heb jij mijn leven zo verrijkt. Ik heb er nooit van kunnen dromen. Het had zomaar gekund dat ik mijn glazen had ingegooid, dat mijn wens nooit zou kunnen uitkomen, JUIST omdat ik je zolang verwaarloosd had. Misschien was ik wel onvruchtbaar. Maar jij hebt mij een nieuwe kans gegeven. Wat was ik gelukkig toen ik 2 streepjes op de test zag staan, Ik was zwanger. Wij waren zwanger.

 

Mijn buik groeide met de week, met de maand. Ik hield vocht vast, moest grotere kleding kopen. Ik heb mijn broek de afgelopen 9 maanden voor meer mensen uit moeten trekken dan in de rest van mijn leven. En dit allemaal zonder schaamte voor jou, lief lijf. Want ik wist dat jij zorgde voor mijn kleintje. Het wondertje wat in jou groeide. Wat jij 9 maanden beschermd hebt en voorbereid hebt voor een leven buiten mijn buik. Ik straalde in mijn grotere shirts en zwangerschapsbroeken. Ook mijn benen en enkels nam ik voor lief. Het maakte mij niet meer onzeker.

Toen je 38 weken voor mijn Tommy gezorgd had, was hij er klaar voor. De kracht die ik tijdens de bevalling voelde, de manier waarop we samen door de weeën kwamen, lief lijf, onvoorstelbaar. Zonder al teveel kleerscheuren of pijnstilling en vol vertrouwen in jou, hebben we samen mijn kleine grootste wens op de wereld gezet..

Ik hoop dat je hem, samen met mij, nog lang wilt beschermen, voeden en liefhebben. Dat wij onze armen nog vaak om hem heen mogen slaan. Hem mogen troosten en leren dat hij van zichzelf kan.. nee moet houden. Van zichzelf en van het lichaam dat hem zoveel, nee alles geeft..

Wie had dit ooit durven dromen.

Dankjewel, Lief Lijf.

 

Please reload

Uitgelichte berichten

Aankomen en angsten…

December 1, 2017

1/1
Please reload

Recente berichten

August 14, 2019

May 9, 2019

April 24, 2019

March 20, 2019

January 31, 2019

Please reload

Archief
Please reload

Zoeken op tags